ละคร…กับพฤติกรรมที่บั่นทอนสังคม

ละคร และภาพยนตร์เป็นสื่อที่ช่วยสร้างความบันเทิงเริงรมย์ให้กับมนุษย๋ แต่หลายๆ ครั้ง ความบันเทิงก็ดูจะไม่บันเทิงเสมอไป เพราะละครหรือภาพยนตร์หลายๆ เรื่อง กลับมีเนื้อหาที่แผงไปด้วยความรุนแรง ความตลกร้ายที่มากด้วยคำหยาบคายและพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ แม้จะมีการจัดเรตอายุของผู้ชม แต่หากไม่ได้รับการใส่ใจอย่างจริงจัง ก็ดูจะไร้ประโยชน์ หากเรายังปล่อยให้เยาวชน มานั่งดูฉากตบตีกันในละครเช่นเดียวกับผู้ใหญ่

กรณีเด็กเสียชีวิตจากการผูกคอตายเพราะเลียนแบบพฤติกรรมจากในละคร และรายการวาไรตี้ที่มีเนื้อหาไม่เหมาะสม ตลอดจนการละเลยของผู้ใหญ่ที่คิดว่าการที่ปล่อยให้เด็กดูละคร ภาพยนตร์ หรือการ์ตูนที่มีพฤติกรรมความรุนแรงและไม่เหมาะสมเหล่านั้นไม่ได้กระทบอะไรเลยแม้แต่น้อย เป็นพฤติกรรมที่ผิด เพราะด้วยวุฒิภาวะที่ยังเด็กมากๆ ย่อมไม่มีวิจารณญาณที่ดีเท่าผู้ใหญ่ การรับชมรายการอะไรก็ตามย่อมอาจก่อให้เกิดพฤติกรรมเลียนแบบ ดังจะเห็นได้จากการแสดงละครเลียนแบบนักแสดงโดยสมมติตนเองเป็นนางเอก นางร้าย ตบตีกันจนดูเป็นเรื่องสนุกสนาน แต่รู้หรือไม่ครับ สิ่งเหล่านี้ถือเป็นสัญญาณอันตรายที่หยดซึมลงสู่จิตใจของเด็กๆ นั่นไม่รวมถึงคำหยาบ พฤติกรรมก้าวร้าว และจิตสำนึกที่พวกเขารู้สึกว่าความรุนแรงเป็นเรื่องปกติ

ในฐานะที่เราเป็นเพียงผู้บริโภคสื่อ คงจะมีบทบาทอะไรไม่ได้มากต่อวงการภาพยนตร์ในการปรับเปลี่ยนรูปแบบการผลิต หรือการออกอากาศได้ ดังนั้นสิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือ ทุกครั้งที่ผู้ใหญ่อย่างเรากำลังสนุกสนานอยู่กับละครสุดมันที่มีฉากตบตี ด่าทอกันเกือบตลอดทั้งเรื่องนั้น ยังมีแววตาใสๆ ร่วมมองดูอยู่ข้างๆ เราหรือไม่ ถ้ามีควรปิดทีวีหรือเลือกหารายการดีๆ ที่เหมาะสมกับวัย หรือกิจกรรมอื่นๆ ที่ช่วยเสริมสร้างการเรียนรู้ หรือร่วมดูไปกับพวกเขา ชี้ให้เห็นถึงข้อดี ข้อเสียของพฤติกรรมในละคร แต่อย่าปล่อยให้เขาดูเพียงคนเดียว รู้สึกเพียงคนเดียว เพราะละครอาจไม่ใช่สื่อบันเทิง และอาจกลายเป็นอาวุธ ที่ทำลายชีวิตคนๆ หนึ่งไปได้ทั้งชีวิตเลยก็เป็นได้

หมายเหตุ : ขอขอบคุณภาพถ่ายต่างๆ จากเว็บไซต์ในอินเตอร์เน็ต

Credit : น.ศ. ฝึกเขียน 6094



You may also like...