โชคดี…ที่ป่วย

การไม่มีโรค เป็นลาภอันประเสริฐ” เป็นสิ่งที่เชื่อว่าทุกๆ คนย่อมปรารถนา แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์ การเกิด แก่ เจ็บ ตายนั้น ย่อมเป็นเรื่องธรรมชาติ แม้หลายคนจะยากแก่การทำใจยอมรับ แต่หากลองมองดีๆ แล้ว อาการเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ความทุกข์ที่ปรากฎ ก็อาจนำมาซึ่งเรื่องดีๆ อยู่ไม่ใช่น้อย

หลายคนใช้ชีวิตด้วยความเร่งรีบ รู้สึกเหมือนต้องแข่งขันกับใครบางคนที่มองไม่เห็นอยู่ตลอดเวลา กินก็รีบ เดินก็รีบ ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับคอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ หรือบนท้องถนน จนวันหนึ่งที่ภาระและความเร่งรีบเหล่านั้นส่งผลต่อสุขภาพ ทำให้เกิดอาการเจ็บป่วย เชื่อว่าคนทำงานทุกๆ คน คงต้องผ่านช่วงเวลาดังกล่าวมาบ้าง (แน่นอน ก็ชีวิตมนุษย์นี่นา ไม่ใช่เครื่องจักรในโรงงานอุตสาหกรรม) เคยรู้สึกกันบ้างไหมครับ? ว่าช่วงเวลาแห่งการพักฟื้น แม้จะเหนื่อยกับโรค เป็นทุกข์กับความไม่สบายกาย แต่หากมองอีกมุมหนึ่ง เราได้มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ได้ทำอะไรๆ ช้าลง (เพราะร่างกายไม่เอื้ออำนวย) ไม่ต้องเผชิญกับรถติด ภาวะมลพิษ (เพราะหมอสั่งให้นอนอยู่ที่บ้าน) แถมยังมีเวลาอยู่กับคนที่เรารักมากขึ้นด้วย ได้คุยกัน ได้สัมผัส มอบความรักความอบอุ่นระหว่างกันและกัน ซึ่งบางครั้งเราไม่เคยได้ทำ ตอนที่มีสุขภาพดีๆ

หรือแม้กระทั่งคนที่ป่วยเป็นโรคร้ายแรง เช่น โรคมะเร็ง เอดส์ หรือโรคอื่นๆ แน่นอนว่าหลายคนอาจสูญเสียกำลังใจ เพราะด้วยภาพลักษณ์ของโรคที่ดูน่ากลัวเหล่านี้ ทำให้ผู้ป่วยมีการดูแลเอาใจใส่ต่อสุขภาพของตนเองมากยิ่งขึ้น รู้จักรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ ออกกำลังกาย มองโลกในแง่ดี คนที่เป็นโรคร้ายแรงไม่ควรจะโกรธใคร เพราะในใจของตนเองรู้ดีว่าจะมีเวลาอยู่กับคนที่รักอีกไม่มาก แทนที่จะเอาเวลามาโกรธ มาโมโหใคร ก็สู้เก็บเอาเวลาเหล่านั้นไว้ ให้อยู่กับคนรักให้นานเท่านานตราบที่ร่างกายและกาลเวลาจะเอื้ออำนวยได้จะดีกว่า เสมือนรู้เวลาชีวิตของตนเอง ต่างจากคนปกติอีกหลายๆ คน ที่ใช้ชีวิตด้วยความประมาท จนอาจพลาดจากไปก่อนคนป่วยหลายๆ คนเสียอีก

อย่างไรก็ตามการมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุด หากแต่ผมไม่อยากจะให้มองความเจ็บป่วยว่าเป็นเรื่องเลวร้าย เป็นสิ่งที่น่ากลัวเสมอไป เพราะในความเป็นจริงเราสามารถมีความสุขไปพร้อมๆ กับมีร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรงได้ อยู่ที่จิตใจ ความเอาใจใส่ การแบ่งเวลาให้สมดุล เพื่อมอบความสุขให้กับตนเอง ครัว เพื่อน และสังคม ได้โดยไม่ต้องรอโอกาสพิเศษใดๆ

หมายเหตุ : ขอขอบคุณภาพถ่ายต่างๆ จากเว็บไซต์ในอินเตอร์เน็ต

Credit : น.ศ. ฝึกเขียน 3120