หัวใจที่ปลายเท้า

“ความจริงหัวใจมันก็เป็นของเรา ตราบใดที่เราไม่เอามือไปบีบมัน มันก็ยังคงเต้นตามจังหวะปกติ” ทำไมคนเราต้องร้องไห้เสียใจมากมาย แล้วต้องเจ็บปวดทุรนทุรายกับสิ่งที่เรียกว่า “ความรู้สึกเสียใจ”

ฉันเคยข้องใจกับความรู้สึกเหล่านั้น ในวันที่ยังไม่เจอเข้ากับตัวเอง ในวันที่ฉันยืนอยู่รอบนอก มองเห็นเพื่อน และคนรอบข้างต้องเสียใจกับสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ฉันเคยถามเพื่อนเหมือนกันนะด้วยประโยคข้างบนนั้น เพื่อนฉันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้ว บางอย่างไม่อาจเห็นได้ด้วยตา สับผัสไม่ได้ แต่มันรับรู้ได้ด้วยหัวใจ สักวันหนึ่งแกจะเข้าใจ เมื่อแกได้รู้จักกับมัน

แล้ววันหนึ่งไม่นานเลย ทุกความสงสัยก็ได้รับคำตอบ ในวันที่ชายคนรักที่ฉันรักดังดวงใจทำร้ายฉัน เหมือนทุกสิ่งบนโลกไม่เหมือนเดิม ฉันไม่ได้เอามือไปบีบหัวใจตัวเอง มันยังคงเต้นตามปกติเท่าที่ฉันลองเอามือไปแตะจากภายนอก แต่ทำไมในความรู้สึก กลับรู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยโดนบีบจากมือที่มองไม่เห็นจนมันแหลกเป็นเสี่ยงๆ แล้วหัวใจก็เหมือนโดนเหวี่ยงไม่มีทิศทางจากการเดินของใครคนหนึ่ง

อย่าเอาหัวใจไปผูกไว้ที่เท้าใคร ”    ฉันเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยใส่ใจในความหมายที่แท้จริงของมัน จนมาวันหนึ่ง วันที่ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจไม่ได้อยู่ในอกข้างซ้ายของฉันอีกต่อไป วันที่ฉันไม่รู้สึกเจ็บปวด ไม่รู้สึกรัก แต่มันรู้สึกชา และไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ มันเป็นวันที่ใครบางคนเดินห่างฉันออกไปพร้อมเสียงหัวใจของฉันที่เต้นอย่างแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ฉันได้แต่ยืนมองหัวใจตัวเองที่หลุดลอยไปตามทุกย่างเก้าของใครบางคนที่กำลังเดินห่างฉันออกไป ได้แต่ยืนฟังเสียงหัวใจตัวเองแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ฉันยืนมองและยืนฟังภาพแบบนั้นอยู่นานสองนานจนสิ่งที่เรียกว่า “สติ” ปลุกฉันให้ตื่นขึ้น สติคอยกระตุ้นฉันตลอดเวลา สติบอกฉันว่า ” นั่นมันหัวใจของเรานะ จะยอมให้ใครก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่ผู้ให้กำไนเนิดมาพรากมันไปจากเราได้ยังไงกัน  เธอยังมีศักดิ์ศรี ยังมีคุณค่า เขาคนนั้นทำร้ายเธอขนาดนั้นแล้วถ้าเธอยังใจดีให้หัวใจเขาไปทั้งๆที่เขาไม่เห็นค่า คอยดูนะเดี๋ยวเขาก็เอาหัวใจเธอไปทิ้งถังขยะ  เขาไม่ปล่อยให้หัวใจของเธอติดปลายเท้าเขาไปให้เป็นที่รำคาญหรอก ”

นั่นสินะ ฉันคิดตามที่สติพูด ถ้ามีคนมาทำร้ายเรา เราต้องปกป้องและรักษาคุณค่าและศักดิ์ศรีความเป็นตัวเราเอาไว้ อย่าให้ใครมาเอาหัวใจเราไปทิ้งขว้าง เท้าไวเท่าความคิด ออกสาวก้าวไปยังใครคนนั้นเพื่อที่จะหยิบจับหัวใจอันบอบช้ำมาประคบประหงมและเก็บกลับคือสู่อกข้างซ้าย…ดุจเดิม

หมายเหตุ : ขอขอบคุณภาพถ่ายต่างๆ จากเว็บไซต์ในอินเตอร์เน็ต

Credit : ริบบิ้นสีรุ้ง 1699



You may also like...